Direct naar de inhoud van deze pagina

'Een engel uit de hemel'

Maatje

Maatje 'Een engel uit de hemel'

Jan Jaspers (91) is mantelzorger voor zijn echtgenote Wilma (88) bij wie in 2009 Alzheimer geconstateerd werd. Jan groeide op in Rotterdam en Wilma in Den Haag, ze hebben geen kinderen en hun familieleden wonen ver weg. Dan is het een uitkomst dat er respijtzorg bestaat.

Vanwege zijn werk in de ouderenzorg kwam de Rotterdammer Jan Jaspers naar Asten. Via het werk leerde hij ook Wilma kennen, die toneelregisseuse was. Het paar vestigde zich in Liessel. Na zijn pensionering ging Jan vrijwilligerswerk doen, onder andere voor GGZ en GGD. In 2009 kreeg Wilma de diagnose Alzheimer. 'Dan kom je in een andere levensfase', vertelt Jan. 'Het wordt langzaam zwaarder. We gingen nog overal naar toe, maar bepaalde dingen werden moeilijker. Als de familie ver weg woont, voel je je een beetje aan je lot overgelaten. Doordat we geen kinderen hebben en uit de grote stad komen, hebben we minder contacten in de buurt.'

Zorgen als tweede natuur

Jan wilde om de zes weken naar een bijeenkomst en informeerde bij zijn casemanager van de LEVgroep of hij hulp kon krijgen. Die bracht hem in contact met Mieke Vrijnsen. Zij was jarenlang mantelzorger voor haar vader die Alzheimer had, en voor haar zieke moeder. Ook zorgt ze voor haar man die hersen- en beenletsel heeft. Mieke: 'Een tijdje nadat mijn moeder was overleden, heb ik me op aanraden van mijn casemanager aangemeld als vrijwilliger. De LEVgroep heeft veel voor mij betekend toen ik zelf hulp nodig had en het zorgen zit in me. Ook al heb je vrije tijd, zorgen voor een ander hoort er gewoon bij vind ik. Ik groeide op met vier broers en heb altijd gezorgd.' Er kwam een kennismaking en het bleek te klikken met Wilma en Jan.

Respijtzorg

Mieke komt intussen alweer vier jaar bij het echtpaar helpen op woensdagmiddag en eens per zes weken op vrijdagavond. Vier dagen per week gaat Wilma Jaspers naar de dagopvang. De ideale vorm van respijtzorg, vindt Jan. 'Op die dagen kan ik afspraken plannen. Ik hoef dan minder vaak een beroep te doen op Mieke. Nu Wilma wegens ziekte vier weken thuis is, heb ik minder speelruimte en is het zwaarder. Maar ik wil ook Mieke niet te veel belasten.' Want het moge duidelijk zijn; op iemand als Mieke moet je zuinig zijn. Daarvan is Jan zich terdege bewust. 'Ze is voor mij een engel uit de hemel. Als je me nodig hebt, hoef je maar te kikken, zei ze bij de kennismaking en dat heb ik bij verschillende gelegenheden gedaan. Dankzij Mieke kan ik gaan zwemmen en ook in noodsituaties is ze mijn toevlucht. Ze betekent veel voor me.'

Zo lang mogelijk thuis

Jan is nog vitaal en hoopt het op deze manier nog lang vol te houden. 'Ik wil niet dat Wilma intern gaat. Dan zit ik ook alleen, want zij is het enige wat ik heb. Met de huisarts en de casemanager bespreek ik hoe het verder moet. Ik maak me af en toe wel zorgen om Mieke, want Wilma kent je soms niet. Laatst ging Mieke naar huis, omdat het geen zin had.' De klik met Wilma is niet veranderd, volgens Mieke. 'In het begin nam ze me wel in vertrouwen over bepaalde zaken en maakten we wel eens een ritje of gingen we naar het park. Dat lukt nu niet meer. Soms wordt ze kwaad en wil ze dat ik weg ga. Ik weet dat ze daar niets aan kan doen en later slaat dat wel weer om, maar toch valt dat soms niet mee. Het contact met Jan en Wilma is belangrijk voor me, ze horen gewoon bij mijn leven. Mijn vriendinnen vragen zelfs aan mij hoe het met ze gaat. En Jan stuurde me een kerstkaart met daarop "De beste mantelzorger van 2015". Daar ben ik dan echt blij mee en dat maakt het ook zo leuk om dit werk te doen.'

Jan en Mieke

Verhaal uit de Nieuwsbrief 2016 -1 Steunpunt Mantelzorgers, Productie Kemme Communicatie

Geïnspireerd...?
Meld je aan

Registreer hier

Meer inspiratie?

Bekijk alle verhalen